Alle projecten met de tag: Innovatie
14-04 Geschreven door: Ton Nieuwenhuis

Niet dat ik groene vingers heb ofzo.
Maar ik heb vroeger als vakantiebaantje in de groenvoorziening gewerkt.
Hele dagen buiten in de zon, weg vanachter mijn commodore 64.
De enigszins bleke ik kreeg zelfs kleur achter mijn oren.
Ik moest schoffelen, al het onkruid tot aan de wortel moest weg.
Geen consessies, geen excuses, weg moest die rommel.

Nu zul je je afvragen waarom een tekst, geschreven door een ontwerper, hiermee begint.
In een gesprek met een bevriend ontwerper kwam het woord schoffelen voorbij in de context van even weer een paar opdrachtjes wegschoffelen. Een kreet waarmee de dag werd begonnen. Ik moest er in het begin wel een beetje om lachen maar eigenlijk liet het mij de hele week niet los. Ik zag mij zelf weer losgaan op het groen met mijn scherp geslepen schoffel. Iedere dag hetzelfde, weken lang. Voor mij het moment om met mijzelf af te spreken om uit alles wat ik doe iets te leren en niets op de automatische piloot te doen.

Helaas hoor ik het wel vaker om mij heen.
Bureaus en ontwerpers die alle opdrachten zien als productie klussen.
Alles binnen de gestelde tijd.
Geen stapje extra.
Werken om het werken. Werken om de omzet.

Ik ken de bureaus. De slikke praatjesmakers. In de gesprekken met de klant natuurlijk mega aardig, een glimlach, een grapje, maar nog voordat de opdrachtgever de deur achter zich heeft dichtgedaan gaat het er alleen nog maar om hoe de opdracht zo snel mogelijk de deur uitgebonjourd kan worden en de al lang voorbereidde factuur verstuurd kan worden. Niks vernieuwing, niks innovatie, niks verbetering om over het uiteindelijke resultaat maar te zwijgen. Een schande voor ieder zichzelf respecterend ontwerper die wel wil innoveren, vernieuwen en verbeteren.

Ik kan dit niet. Ik wil dit niet.
Sterker nog, ik kan mij hier echt boos om maken.
Het is respectloos. Respectloos naar jezelf als ontwerper, respectloos naar ons vak maar zeker ook naar de opdrachtgevers.

Ja natuurlijk realiseer ik mij dat ik door deze stellingname ook wel een paar keer gigantisch op mijn bek ben gegaan maar so be it. This is it. Take it or leave it. Wat ik wel weet is dat ik volledig achter hetgeen sta dat ik maak en dat ik te allen tijde iedereen recht in de ogen kan kijken. Het gaat om wederzijds vertrouwen. Het planten van een zaadje, het laten uitgroeien tot iets moois. Samenwerken aan mooie producten, samen innoveren, samen vernieuwen, samen zorgen voor een fantastisch resultaat maar misschien wel het allerbelangrijkste, samen de wereld een beetje mooier maken.

Bij Vanille realiseren wij ons terdege dat het niet voor iedereen weg is gelegd om te werken met een professioneel designburo. Bij ons moet de schoorsteen ook roken, dus ja, ook wij vragen geld voor onze diensten. En nee, we zijn niet de goedkoopste. Dat willen we ook niet zijn. Wat ik wel kan zeggen is dat we de centen meer dan waard zijn. Vraag maar aan onze huidige opdrachtgevers.

Wij investeren graag in innovatieve startups, kunstenaars, culturele instellingen, in mensen met een visie om de wereld te verbeteren, de grootdenkers, mensen met lef, de wereldvermooieraars, voor wie het niet altijd mogelijk is om een professioneel designer in te schakelen. Wij denken dat we samen de wereld een beetje mooier kunnen maken.
 

Schoffelen
25-02 Geschreven door: Ton Nieuwenhuis

Ik betrap mij erop dat ik het weinig doe...
Natuurlijk weet je diep van binnen wel dat je het veel meer móet doen. Maar goed, het internet is altijd zo dichtbij, een paar klikken en je wordt voorzien in je behoefte. Ik kan behoorlijk opgewonden raken van wat ik allemaal online tegenkom. Maar toch... achteraf, na een paar minuten, realiseer je je dat je iets mist. Je weet wel, dát.. Dat echte.

FITC Amsterdam 2015. Design. Technology. Cool shit.
Twee dagen volgepakt met sprekers van over de hele wereld die vertellen over het echte: hun passie, over wat ze maken, wat ze hebben gemaakt, wat ze inspireert. De ene spreker zenuwachtig, de andere volleerd spreker. De ene over de inhoud achter het werk de ander over techniek. De ene met wijze lessen, de ander met hilarische voorbeelden. Ontmoetingen met leuke mensen, diepe gesprekken, lachen gieren brullen. Alles echt live en dichtbij.

Ik absorbeer. In mijn hoofd is het een wervelwind. In het begin maak in aantekeningen maar na twee sprekers realiseer ik mij dat dit totaal geen zin heeft. Ik zit zo vol adrenaline dat ik het liefst naar huis wil om meteen aan het werk te gaan. Vanaf morgen word ik illustrator, programmeur, 3d expert, animator, alles, alles, alles...

In de loop van de dag begin ik rustiger te worden en realiseer ik mij hoe mooi mijn vak is. Dat ik gezegend ben met het mooiste beroep ter wereld. Dat ik mag werken met de fijnste collega’s en dat ik mag werken met de meest fantastische illustratoren, programmeurs, 3d experts, animatoren, tekstschrijvers etc etc etc. 
Echte mensen. The right people.

Bij thuiskomt ligt mijn ega al te slapen.
Zacht fluister ik in haar oor; “Schat, ik ga het veel vaker doen. Ik ga veel vaker dit soort evenementen bezoeken.”
Voldaan val ik in slaap.

Ik doe het te weinig